Rodzaje koron
Korona prawie naturalna zasługuje więc na swą nazwę tylko w okresie od Posadzenia drzewka do jego wejścia w owocowanie. Potem sadownik koryguje J3 coraz mocniej i gdy drzewo osiągnie już pełnię owocowania powinno mieć Jedynie 2 lub 3 piętra, z których każde składa się z l -3 konarów, skierowanych w różne strony i nie cieniujących się nawzajem. Przewodnik nad najwyżej Pozostawionym konarem zostaje usunięty. Wycięcie wierzchołka dopuszcza światło do wnętrza korony, co powoduje obfite zawiązywanie i wykształcanie
się dorodnych owoców oraz obniża wysokość korony, a to ułatwia zbiór i prace pielęgnacyjne.
Korona luźnopiętrowa składa się z przewodnika, na którym gałęzie szkieletowe rozmieszczone są w piętrach, z tym że w najniższym piętrze mogą znaleźć się 3 gałęzie, a w wyższym l lub najwyżej 2. Odległość między piętrami powinna wynosić dla drzew karłowych do 30 cm. a dla drzew silnie rosnących do 40 cm. Nad 3 piętrem usuwa się przewodnik. Co roku formujemy przeważnie tylko jedno piętro. W pierwszym roku możemy zgodnie z podanymi zaleceniami pozostawić najwyżej 3 pędy szkieletowe i przewodnik. W drugim i trzecim roku zostawiamy już tylko od l do 2 pędów szkieletowych. W czwartym roku wycinamy przewodnik nad najwyższym konarem.
Dość silne cięcie stosowane przy formowaniu korony luźno piętrowej opóźnia nieznacznie wejście drzewa w okres owocowania. Daje za to bardzo mocne i ładne korony, zwłaszcza jeśli pozostawione pędy odchyla się. aby wytworzyły szeroki kąt z przewodnikiem.
Korona kotłowa ma tylko jedno piętro z 3 lub 4 konarami i pustym środkiem. Jest to korona bardzo słaba, ale zapewniająca idealne warunki nasłonecznienia. Przy formowaniu należy zwracać uwagę, aby żaden z pędów szkieletowych nie górował nad pozostałymi i nie przejął funkcji przewodnika. Koronę kotłową stosuje się przeważnie dla gatunków, które wymagają do
Korona wrzecionowa cieszy się dużą popularnością w karłowych sadach Europy zachodniej. Stanowi ona miniaturę koron starych nie ciętych grusz, które weszły już w okres pełnego owocowania. Posiada ona wyraźny i wysoki przewodnik oraz dużo stosunkowo drobnych gałęzi, które przybrały pozycję
poziomą.
Formowanie wrzeciona rozpoczyna się od przycięcia jednorocznego oku-lanta na wysokości 50-bO cm. Wszystkie pędy boczne, znajdujące się na nim do wysokości 40 cm należy wyciąć zupełnie, a położone wyżej skrócić na 1-2 oczka. Wyrosłe z nich pędy przycinamy w następnym roku, począwszy od przewodnika, który skracamy do 4-5 pąków. W lecie pędy przyginamy do poziomu lub pod kątem 30° i przywiązujemy sznurkiem w tej pozycji do pnia. Tak samo tworzy się wyższe piętra korony. Powstają one z pędów wyrastających z 4-5 pąków pozostawionych poniżej miejsca przycięcia przewodnika. Należy usuwać pędy zbytnio zagęszczające koronę, pozostawiając tylko Najsilniejsze i naj równomiernie j rozłożone na przewodniku. Nie powinno ich "3fć \\iecej niż 2 w każdym piętrze.
Formując wrzeciono, nie zwraca się tak dużej uwagi na liczbę pędów szkieletowych czy odległości między nimi, jak w poprzednio opisywanych
